smalle_banner_2.jpg

Tamara (27), heeft in de zomer van 2016 op camping les Genêts in de Aveyron gewerkt. Na 6 jaar ervaring als animatrice werd het tijd voor een nieuwe uitdaging en nam ze plaats achter de balie als receptioniste. Een hele andere functie, met hele andere verantwoordelijkheden, struikelblokken en mooie verhalen. Dit zorgde soms voor verrassende situaties, maar zeker ook weer een mooie zomer!

"Daar zat ik dan, achter de balie. Een hele andere plek dan in de animatietent en daar moest ik in het begin wel even inkomen. Het was voor mijn gevoel veel rustiger dan de hele dag heen en weer springen, dansen en dat was wennen. Gelukkig stond het hoogseizoen al voor de deur en bleek al snel dat je als receptionist zo af en toe even goed moet rennen, vliegen en springen om alles in goede banen te laten verlopen. Waar ik in de eerste anderhalve week vooral oudere mensen te woord stond die met verschillende 65+-kortingspassen en caravans of campers in allerlei soorten en maten een plekje op onze camping kwamen uitzoeken en daarbij alle keus hadden, werd het vanaf 10 juli toch al gauw passen en meten om iedereen kwijt te kunnen. Dit zorgde af en toe voor wat teleurgestelde gezichten, omdat we voor de passanten echt geen ruimte meer hadden voor zelfs maar het allerkleinste tentje. 

Op de allereerste zaterdag waarin het echt druk werd, had ik het voor mijn gevoel al verknald: ik had mensen naar een verkeerd chalet gestuurd. Nou is dat op zich geen probleem, kan je denken, maar het chalet dat ik ze per ongeluk had gegeven was specifiek gereserveerd door andere mensen. Kortom, er moest geruild worden en dat zagen de eerdere gasten echt niet zitten. Dit zorgde voor een hele boel drama; bloed, zweet en tranen en uiteindelijk kon mijn bazin het oplossen. "Nu kan ik met de eerste de beste trein weer terug naar huis," dacht ik. Gelukkig reageerde mijn bazin, tegen al mijn verwachtingen in, positief; "Dat kan iedereen toch gebeuren," zei ze en het probleem was nu toch opgelost? Dat was dan ook wel weer zo.. Ik mocht in ieder geval gewoon blijven. 

''Nu moet ik volwassen problemen oplossen, in plaats van kleine kinderen gelukkig maken''

De dagen vlogen voorbij en ik voelde mij steeds meer thuis op de receptie. Ik kreeg steeds meer eigen verantwoordelijkheid en ook de telefoongesprekken gingen me steeds makkelijker af; ik hoefde niet meer minstens twee keer te vragen wat de bellen nu precies van mij verwachtte. Halverwege de zomer was ik zelfs zover dat ik zelf de telefoon ter hande nam om namens onze Nederlandse gasten activiteiten te boeken. Daarnaast vertrouwde ook mijn bazin me steeds meer dingen toe en werd ik verantwoordelijk voor de Social Media en ook het contact met contracterende organisaties over de facturering, of aan de andere kant bestellingen mocht ik afhandelen. Echte volwassen problemen, die ik in de eerdere jaren op de animatie net snel zou meemaken, daar waren de grootste problemen schaafwonden, kids die hun ouders misten of een volle blaas. 

De tijd dat ik niet hoefde te werken wilde ik eigenlijk zoveel mogelijk van de omgeving zien, maar dit bleek al gauw erg lastig. De Aveyron is een van de meest dunbevolkte regio's van Frankrijk en om iets te zien moest je al snel een uur met de auto. Als je dan geen auto hebt, is het al snel lastig. Gelukkig kwam mijn vriend langs en die bracht een bak aan motivatie om te fietsen met zich mee. Hierdoor hebben we alles wat op een redelijke afstand is alsnog met de fiets kunnen bezichtigen. En daarna kwamen er ook nog campinggasten die mij maar al te graag mee wilde nemen naar een van die leuke activiteiten waar ik altijd zo enthousiast over was, kortom: waar een wil is, is altijd wel een weg te vinden. Ik kijk in ieder geval (weer) terug naar een topzomer! 

 

Deel deze pagina