smalle_banner_3.jpg

Laura (19) uit Nijmegen was al verliefd op Frankrijk en dol op kinderen. Door alle ervaringen op een camping in Frankrijk is het alleen maar erger geworden. Ze werkt via Team4Animation als animatrice op een kleine familiecamping in de Franse Alpen.

Studente aan de lerarenopleiding Frans, verliefd op Frankrijk en gek op kinderen. Voor mij was animatiewerk in Frankrijk echt een perfecte bijbaan! Twee maanden heb ik gewerkt op een camping in de Alpen! Ik heb voor France-Personnel gekozen omdat deze organisatie niet zo massaal is. Ze weten wie je bent, je bent geen nummertje. Na weken aftellen en voorbereiden was het dan zo ver: ik stapte in het vliegtuig naar Genève. De camping lag daar redelijk in de buurt en toevallig woont daar familie van mij. Zij brachten mij naar de camping. Na kennismaking met de eigenaren en het personeel, moest ik helpen twee bungalowtenten op te zetten. Al gauw kwam ik tot een vooroordeel, Fransen zijn eigenwijs. Ik zei nog zo dat het niet paste, maar nee hoor ze wilden pas naar me luisteren toen de tent helemaal scheef stond. In die tenten zou ik samen met het 'campingteam' gaan slapen. In dit team was ik de enige animatrice, dat viel in het begin wel even tegen. Bovendien was ik de enige niet-Franse in het team. De andere jongeren werkten in het onderhoud, receptie, bar/superette etc.

Later merkte ik dat het ook wel voordelen heeft om in je eentje te animeren. Je beslist alles zelf (als je baas het goed vindt dan) en je loopt geen risico dat je het niet kunt vinden met je mede-animateur. Je hoeft ook niet te concurreren tegen een animateur die misschien veel grappiger, humoristischer of creatiever is. De eerste dagen vond ik toch wel zwaar. Het was onwennig en ik voelde de druk om in mijn eentje een geheel animatieprogramma te draaien. Gelukkig waren mijn Franse collegaatjes echt heel leuk. Ze hebben me zó veel geleerd. Mijn vocabulaire in ‘des gros mots’ is echt zéér verbreed ;-) en ik leerde ze Nederlands: "Vat wielen julie trienken?"

"La vie d'une animatrice n'est pas toujours simple comme bonjour"


De eerste speurtocht was gelukkig een succes en tot mijn vreugde stonden in de eerste week de regiocoordinatoren op de stoep. Ze hebben me beter geholpen dan ze zelf door hadden. Na hun komst ging het een stuk beter. Ik had weer nieuwe ideeën en frisse moed! Bovendien kenden de kinderen van de miniclub me nu, waardoor ik veel afleiding had. Van alle kanten klonk het: "Lorá regarde!!!" en werd er aan me getrokken en geduwd. Ook kreeg ik steeds meer contact met de gasten, die soms hartverwarmend waren. Ik verzorgde de miniclub, organiseerde sportieve activiteiten als canoën en canyonning, wandeltochten, welkomstborrels en zorgde elke avond voor een avondactiviteit als karaoké, disco, miss/mister verkiezingen, soirée spectacle, bingo, etc. Ik maakte ook niet te vergeten alle affiches en hield deze bij! Alles verliep tweetalig: Frans vooral en daarna Nederlands. Heel soms moest het ook in het Engels. Het bedenken van activiteiten ging vanzelf steeds beter. De France-Personnel map was echt mijn bijbel, er staat zó veel in! Als ik even écht geen idee meer had voor de miniclub, vroeg ik de kinderen wat ze wilden doen. Ze hebben vaak veel ideeën die ze op school geleerd hebben en die kinderliedjes, schitterend, ik had echt mijn draai gevonden!

Ik had heel veel contact met de eigenaren en het overige personeel, we aten altijd samen. Met sommige collega's heb ik nu nog contact. Al snel leerde ik steeds beter Frans praten en de grapjes begrijpen. Er werd continu de spot met me gedreven, als enige "Hollandaise" tussen allemaal Fransen. Ik voelde me in vergelijking met hun echter zó rijk dat ik me in meerdere talen kon uitdrukken! Wat ik het allerleukste vond is het continu leren kennen van nieuwe mensen. Je maakt zó snel contact als animateur! Terwijl de receptionistes binnen zwetende en uitgeputte nieuwe gasten verwelkomden, was ik lekker buiten en maakte praatjes met iedereen.

"La vie d'une animatrice n'est pas toujours simple comme bonjour". Mensen denken soms te makkelijk over animatie. Dit gold ook voor mijn baas, soms zag hij niet wat ik allemaal deed of hoe vermoeiend het is om een volle miniclub in je eentje te animeren. Bovendien was ik als enige Nederlandse de schakel tussen de gasten en het andere personeel. Want Fransen spreken over het algemeen echt alleen maar Frans. Als er Nederlanders of Engelsen aankwamen hoorde ik: "Lorá, tu peux venir? Y'a un Hollandais je crois!". Heel erg leuk, maar soms…Daarnaast denken gasten dat je alles van de regio weet. Even naar de receptie verwijzen werkt niet: "Ja uh.. ik spreek geen woord Frans joh… kan jij ‘t niet effe gaan vragen?" klonk het dan in het oer-Hollands. Na de miniclub stond er soms een rij met mensen die me dingen wilden vragen. Als ik naar de wc wilde moest ik daar soms een hele poos voor uit trekken omdat er onderweg heel vaak weer vragen kwamen. Momenten als deze zijn weer totaal onbelangrijk door wat je terugkrijgt van de mensen en al die schattige dingen die je meemaakt met de kinderen! Ik heb in die tijd zó veel complimenten ontvangen dat ik er haast van naast mijn schoenen ging lopen. Ze boden me ook van alles aan: hele maaltijden, 'pains au chocolat', vleesjes van de barbecue en zelfs een keer een hele zak met eten!

Als ik nu terug kijk naar de zomer zie ik alleen maar de positieve dingen, omdat het gewoon écht een fantastische ervaring is. Je maakt elke dag weer zoveel mee dat is niet te omschrijven. Ik kan echt iedereen aanraden om dit te doen. Het is niet altijd gemakkelijk, maar je leert zoveel en je krijgt enorm veel terug van de gasten. "Etre animateur... c'est nickel-chrome!!!"

Groetjes, Laura (Lorá) Hendrikx

Deel deze pagina