smalle_banner_3.jpg

Nadine (18) solliciteerde bij France-Personnel en heeft in de zomer van 2015 gewerkt op een camping in Zuid-Frankrijk waar ze veel heeft geleerd en heeft genoten van diverse uitstapjes op vrije dagen. Ze denkt er aan om volgende zomer weer naar Frankrijk te gaan.

Na twee maanden van hard werken onder de Zuid-Franse zon zat ik weer in de auto die mij terugbracht naar het station, vanaf daar zou ik terugreizen naar Nederland. Toch wel een beetje trots vertelde ik aan Joke dat ik, terwijl ik nog maar twee maanden m’n rijbewijs had, heel Zuid-Frankrijk had doorgeraced met een oud, donkergroen opeltje. Geschrokken keek Joke me aan en zei ‘’Maar dat mag helemaal niet hier!’’ Verbaasd vroeg ik waarom niet. Hierop legde ze me uit dat je minimaal een jaar je rijbewijs moet hebben in Frankrijk voordat je zelfstandig mag rijden. Deze regel was me gelukkig ontgaan, want anders was ik nooit in Toulouse geweest, had ik nooit m’n moeder kunnen verrassen voor haar verjaardag en en was ik heel wat lekkere brownies in Lectoure misgelopen. 

"In één van m’n laatste weken kon ik zelfs een klein grapje maken tegen een Franse gast."

 

Eenmaal aangekomen op het Station in Agen dacht ik terug aan de laatste keer dat ik daar was. Het was dinsdag 30 juni en na een reis van ruim 12 uur was ik dan eindelijk aangekomen in Agen. Het avontuur ging beginnen. 's Avonds laat kwam ik aan op de camping en ontmoette ik mijn baas en bazin. De eerste ontmoeting verliep heel ontspannen. We dronken even wat en ik werd daarna naar m’n stacaravan begeleidt. Hier stond Zuzana, mijn Slowaakse caravangenoot, op me te wachten. Zuzana werkte al een maand op de camping en kon mij goed op weg helpen. De komende twee maanden zouden wij veel met elkaar gaan optrekken. Allebei waren we de dinsdagen vrij en in plaats van uit te rusten kwamen we vaak ’s avonds vermoeid maar zeker voldaan terug op de camping. We hadden het geluk dat we de auto van een collega mochten lenen. Met de muziek knallend uit de radio en de ramen open vertrokken we ’s ochtends vaak op weg naar een leuke stad om de toerist uit te hangen en lekker te eten. Maar naast lekker eten en mooie autoritjes door het Franse landschap moest er natuurlijk ook keihard gewerkt worden. 

De eerste werkweek was wennen. Ik had een Franse collega die moeite had met de Engels taal en omdat ik nog niet veel verder kwam dan ‘bonjour’ en ‘merci’ zorgde dit voor wat communicatieproblemen in het begin. Ook moet je je weg vinden in de Franse werkstijl en die van de camping. En dit alles zorgde ervoor dat ik de eerste dagen nog niet optimaal functioneerden. Maar aan het einde van de week ging het al een stuk beter. Ik kreeg zelfs complimenten van gasten dat ze me hadden zien ‘opbloeien’ in die week. De sfeer op de camping was heel ontspannen, wat het voor mij ook mogelijk maakte om af en toe een praatje met gasten te maken. Ook werd de sfeer onder de collega’s steeds leuker naarmate de tijd vorderde. Ik merkte dat je niet veel woorden nodig had om het leuk te hebben met elkaar. Af en toe elkaars sloof lostrekken of elkaar nat spatten met water zorgde al voor een positieve sfeer. Vaak genoeg liep ik lachend de keuken uit. 

Door het Zuid-Franse klimaat kon ik ’s avonds na m’n werk nog heerlijk buiten zitten. Doordat de wifi heel slecht was begon ik weer met lezen en ik merkte hoe leuk en ontspannend dat eigenlijk was. Maar soms dronk ik ook nog een drankje met collega’s en kletsten we nog wat. Aan het eind van het seizoen vroeg ik me af of m’n Frans verbeterd was en in hoeverre dan. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik het Frans veel sneller en gemakkelijker verstond en dat het voor mij ook veel gemakkelijker was te reageren zonder al te veel gestuntel. In één van m’n laatste weken kon ik zelfs een klein grapje maken tegen een Franse gast. Dat was één van de momenten waarop ik me besefte dat de taal me echt gemakkelijker afging. En die verbetering is heel leuk om bij jezelf te zien. 

Inmiddels ben ik alweer een tijdje terug in Nederland en ik denk nog wekelijks terug aan mijn tijd in Frankrijk. Hier realiseer ik me hoe snel je weer een ‘nieuw leven’ ergens anders opbouwt met andere gewoontes. Het ’s ochtends hardlopen daar, af en toe verse croissantjes halen bij de bakker, ’s ochtends meteen de deuren openslaan en buiten ontbijten of een boekje lezen, even een praatje maken met je collega die tegenover je woont etc. Die momenten waren daar veel vanzelfsprekender dan hier. En dat is ook wat het voor mij zo’n fijne tijd heeft gemaakt. Natuurlijk waren er dagen dat ik er echt even doorheen zat, maar die horen er bij. En veel tijd had ik ook niet om er in te blijven hangen want vaak moest ik dan alweer werken of gingen we bijvoorbeeld lunchen met z’n allen, waardoor je alweer genoeg afleiding had. De twee maanden in Frankrijk waren ontzettend leerzaam en leuk en ik had het voor geen goud willen missen. Misschien is het zelfs nog wel een keer voor herhaling vatbaar…

 

Deel deze pagina